لنزهای تماسی در گذشته بیشتر برای اصلاح عیوب انکساری و بهبود دید استفاده می‌شدند؛ اما پیشرفت فناوری حسگرها، مواد زیستی و مدارهای الکترونیکی انعطاف‌پذیر، مسیر تازه‌ای را برای توسعه این تجهیزات باز کرده است. امروزه پژوهشگران در حال طراحی لنزهایی هستند که علاوه بر اصلاح بینایی، بتوانند برخی شاخص‌های زیستی چشم را اندازه‌گیری کنند و اطلاعاتی درباره وضعیت سلامت آن در اختیار پزشک قرار دهند.

این فناوری که با عنوان لنز تماسی هوشمند شناخته می‌شود، می‌تواند در آینده به ابزاری برای پایش مداوم برخی شرایط چشمی و حتی بعضی شاخص‌های مرتبط با سلامت عمومی تبدیل شود. البته باید توجه داشت که همه این قابلیت‌ها هنوز به مرحله استفاده بالینی گسترده نرسیده‌اند و بخش قابل‌توجهی از آن‌ها در مرحله پژوهش و توسعه قرار دارند.

در این مقاله با ساختار لنزهای هوشمند، حسگرهای مورد استفاده، کاربردهای پزشکی، چالش‌های فنی و چشم‌انداز آینده این فناوری آشنا می‌شویم.

لنز تماسی هوشمند چیست؟

لنز تماسی هوشمند نوعی لنز پیشرفته است که در ساختار آن حسگرها و اجزای الکترونیکی بسیار کوچک تعبیه می‌شوند. این اجزا می‌توانند اطلاعاتی را از سطح چشم یا مایع اشکی دریافت کنند و پس از پردازش، داده‌ها را به یک دستگاه خارجی مانند تلفن همراه یا گیرنده اختصاصی انتقال دهند.

برخلاف لنزهای معمولی که هدف اصلی آن‌ها اصلاح بینایی است، لنزهای هوشمند می‌توانند عملکردهای دیگری نیز داشته باشند؛ از جمله:

  • اندازه‌گیری برخی ترکیبات شیمیایی موجود در اشک
  • ثبت تغییرات مرتبط با فشار داخل چشم
  • بررسی دما و میزان اسیدیته سطح چشم
  • پایش برخی نشانگرهای زیستی
  • انتقال کنترل‌شده دارو به سطح چشم

در واقع، این فناوری ترکیبی از مهندسی پزشکی، الکترونیک، علم مواد و فناوری حسگرهاست. هدف آن تبدیل یک لنز معمولی به یک ابزار پوشیدنی برای پایش سلامت است.

ساختار و اجزای اصلی لنز هوشمند

طراحی لنز هوشمند پیچیده‌تر از لنزهای تماسی معمولی است؛ زیرا باید اجزای الکترونیکی و حسگرها در فضایی بسیار کوچک قرار بگیرند، بدون اینکه شفافیت، انعطاف‌پذیری و راحتی لنز از بین برود.

مهم‌ترین اجزای این لنزها عبارت‌اند از:

۱. بستر لنز

بخش اصلی لنز از مواد نرم و زیست‌سازگار ساخته می‌شود. این مواد باید با سطح چشم سازگار باشند و اجازه عبور اکسیژن کافی به قرنیه را بدهند.

۲. حسگر زیستی

حسگرها وظیفه شناسایی تغییرات فیزیکی یا شیمیایی را بر عهده دارند. برای مثال، یک حسگر الکتروشیمیایی می‌تواند تغییرات غلظت گلوکز در مایع اشکی را تشخیص دهد.

۳. مدار الکترونیکی انعطاف‌پذیر

مدارهای بسیار کوچک برای دریافت سیگنال حسگر، پردازش اولیه و انتقال اطلاعات استفاده می‌شوند. این مدارها باید به اندازه کافی انعطاف‌پذیر باشند تا با حرکت طبیعی چشم سازگاری داشته باشند.

۴. آنتن ارتباطی

در برخی مدل‌ها، آنتن کوچکی برای ارتباط بی‌سیم با گیرنده خارجی تعبیه می‌شود. این ارتباط می‌تواند برای ارسال اطلاعات یا دریافت انرژی موردنیاز سیستم استفاده شود.

۵. منبع تغذیه

تأمین انرژی یکی از چالش‌های مهم این فناوری است. برخی طرح‌ها از آنتن و انتقال انرژی بی‌سیم استفاده می‌کنند و برخی دیگر به منابع تغذیه بسیار کوچک و انعطاف‌پذیر متکی هستند.

۶. سامانه پردازش و انتقال داده

اطلاعات ثبت‌شده توسط حسگرها می‌توانند به یک گیرنده خارجی منتقل شوند تا در نرم‌افزار مخصوص نمایش داده شده و برای بررسی در اختیار پزشک قرار گیرند.

لنزهای هوشمند چگونه اطلاعات را اندازه‌گیری می‌کنند؟

روش اندازه‌گیری به نوع حسگر و شاخص مورد بررسی بستگی دارد. به‌طور کلی، سه فناوری مهم در این زمینه وجود دارد:

الف) حسگرهای الکتروشیمیایی

این حسگرها با بررسی واکنش‌های شیمیایی یا تغییرات الکتریکی ناشی از وجود یک ماده مشخص، غلظت آن را تخمین می‌زنند.

برای مثال، در برخی طرح‌های آزمایشی، از واکنش‌های مرتبط با گلوکز برای ایجاد تغییر در جریان یا ولتاژ الکتریکی استفاده می‌شود. سپس این تغییرات به اطلاعات قابل‌خواندن تبدیل می‌شوند.

ب) حسگرهای نوری

در این روش، وجود یک ماده یا تغییر غلظت آن باعث تغییر رنگ، شدت نور یا ویژگی‌های نوری حسگر می‌شود. این تغییرات می‌توانند با استفاده از ابزارهای نوری یا دوربین مناسب اندازه‌گیری شوند.

ج) حسگرهای مکانیکی و کرنش‌سنج

این حسگرها تغییرات فیزیکی مانند تغییر شکل یا انحنای سطح چشم را ثبت می‌کنند. از این روش می‌توان برای بررسی تغییرات مرتبط با فشار داخل چشم استفاده کرد.

نکته مهم این است که در بعضی فناوری‌ها، حسگر مستقیماً فشار داخل چشم را اندازه نمی‌گیرد؛ بلکه تغییرات ابعادی چشم را ثبت می‌کند و از آن برای بررسی الگوی نوسانات فشار استفاده می‌شود.

کاربردهای پزشکی لنزهای تماسی هوشمند

الف) پایش تغییرات فشار داخل چشم و گلوکوم

یکی از مهم‌ترین کاربردهای مورد توجه لنزهای هوشمند، پایش تغییرات مرتبط با فشار داخل چشم است.

در بیماران مبتلا به گلوکوم، فشار داخل چشم یکی از عوامل مهم در ارزیابی و کنترل بیماری محسوب می‌شود. با این حال، فشار چشم در طول شبانه‌روز ممکن است تغییر کند و اندازه‌گیری‌های معمول در مطب فقط وضعیت بیمار را در زمان مشخصی نشان می‌دهند.

لنزهای مجهز به حسگر می‌توانند در بازه زمانی طولانی‌تری تغییرات مرتبط با فشار چشم را ثبت کنند و اطلاعاتی درباره الگوی نوسانات آن در اختیار پزشک قرار دهند.

یکی از نمونه‌های واقعی این فناوری، سامانه SENSIMED Triggerfish است.

این سامانه دارای یک لنز نرم مجهز به حسگر کرنش است که تغییرات ابعادی چشم را در ناحیه اتصال قرنیه و صلبیه ثبت می‌کند. اطلاعات در یک دوره حداکثر ۲۴ ساعته جمع‌آوری و برای بررسی به رایانه منتقل می‌شوند.

نکته بسیار مهم این است که این دستگاه عدد مستقیم فشار چشم را بر حسب میلی‌متر جیوه نمایش نمی‌دهد؛ بلکه الگوی تغییرات مرتبط با فشار را ثبت می‌کند. سازمان غذا و داروی آمریکا نیز کاربرد آن را به‌عنوان ابزاری کمکی برای شناسایی زمان احتمالی افزایش فشار و تعیین زمان مناسب اندازه‌گیری با روش‌های معمول تعریف کرده است.

بنابراین این فناوری جایگزین تونومتری استاندارد نیست و نباید به‌تنهایی مبنای تصمیم تشخیصی یا درمانی قرار گیرد.

ب) پایش گلوکز برای بیماران مبتلا به دیابت

یکی دیگر از کاربردهای مورد پژوهش، اندازه‌گیری گلوکز موجود در مایع اشکی است.

اشک علاوه بر آب و الکترولیت‌ها، حاوی مقادیر کمی از ترکیبات زیستی مانند گلوکز است. پژوهشگران در حال توسعه حسگرهایی هستند که بتوانند این ترکیبات را شناسایی و تغییرات آن‌ها را در طول زمان ثبت کنند.

در صورت دستیابی به دقت و پایداری کافی، این فناوری می‌تواند در آینده به پایش غیرتهاجمی برخی تغییرات متابولیکی کمک کند.

با این حال، اندازه‌گیری گلوکز اشک با اندازه‌گیری مستقیم قند خون یکسان نیست. غلظت گلوکز در اشک بسیار کمتر از خون است و رابطه این دو می‌تواند تحت تأثیر عوامل مختلف قرار بگیرد.

در یک پژوهش منتشرشده در سال ۲۰۲۴، محققان یک لنز هوشمند بی‌سیم را برای پایش پیوسته گلوکز اشک بررسی کردند و نشان دادند که با در نظر گرفتن تفاوت‌های فردی و فاصله زمانی تغییرات گلوکز اشک و خون، امکان بررسی ارتباط این دو وجود دارد. با این حال، برای استفاده تشخیصی و جایگزینی روش‌های استاندارد پایش قند خون، به مطالعات گسترده‌تر و اعتبارسنجی بالینی نیاز است.

ج) پایش نشانگرهای زیستی در مایع اشکی

برای مثال، تغییرات برخی نشانگرهای التهابی می‌توانند در بررسی بیماری‌های سطح چشم اهمیت داشته باشند. البته شناسایی یک نشانگر زیستی به‌تنهایی برای تشخیص قطعی بیماری کافی نیست و باید در کنار معاینه و سایر آزمایش‌های بالینی تفسیر شود.

ه) انتقال هوشمند دارو به چشم

لنزهای هوشمند فقط برای اندازه‌گیری و پایش طراحی نمی‌شوند؛ بلکه یکی از زمینه‌های مهم توسعه آن‌ها، انتقال کنترل‌شده دارو است.

در روش معمول استفاده از قطره چشمی، بخشی از دارو به‌سرعت از سطح چشم خارج می‌شود یا از مسیر مجرای اشکی تخلیه می‌شود. به همین دلیل، فقط بخشی از داروی مصرف‌شده در سطح چشم باقی می‌ماند.

در برخی طرح‌های پژوهشی، دارو در ساختار لنز یا لایه‌های مخصوص آن قرار می‌گیرد و به‌تدریج آزاد می‌شود.

این فناوری می‌تواند در آینده برای بهبود رسانش برخی داروهای چشمی و افزایش مدت حضور آن‌ها در سطح چشم مفید باشد. همچنین پژوهش‌هایی در زمینه ترکیب حسگر و سامانه آزادسازی دارو در یک لنز واحد در حال انجام است؛ به‌طوری‌که دستگاه بتواند ابتدا یک تغییر زیستی را شناسایی کند و سپس در شرایط مشخص دارو را آزاد سازد.

البته این قابلیت هنوز برای بسیاری از کاربردها در مرحله توسعه قرار دارد و نباید آن را با درمان‌های تأییدشده و رایج یکسان دانست.

تفاوت لنز تماسی معمولی با لنز هوشمند

ویژگیلنز تماسی معمولیلنز تماسی هوشمند
اصلاح عیوب انکساریبلهدر برخی طراحی‌ها
اندازه‌گیری شاخص‌های زیستیخیرقابلیت پژوهشی یا تخصصی
حسگر الکترونیکیندارددر برخی مدل‌ها دارد
ارتباط بی‌سیمندارددر برخی مدل‌ها دارد
پایش تغییرات فیزیولوژیکندارددر برخی مدل‌ها دارد
انتقال کنترل‌شده دارودر مدل‌های معمولی هدف اصلی نیستاز کاربردهای در حال توسعه

تفاوت اصلی این دو فناوری در اضافه شدن قابلیت‌های اندازه‌گیری، پردازش و انتقال اطلاعات به ساختار لنز است. البته همه لنزهای هوشمند الزاماً برای اصلاح شماره چشم طراحی نشده‌اند.

چالش‌های فنی و محدودیت‌های لنزهای هوشمند

۱. زیست‌سازگاری و راحتی بیمار

لنز باید بدون ایجاد تحریک، التهاب یا آسیب به سطح چشم قابل استفاده باشد. وجود مدار و حسگر نباید باعث افزایش بیش از حد ضخامت یا سختی لنز شود.

۲. عبور اکسیژن

قرنیه برای حفظ سلامت خود به اکسیژن نیاز دارد. بنابراین مواد سازنده لنز باید نفوذپذیری اکسیژن مناسبی داشته باشند تا استفاده از لنز موجب کمبود اکسیژن قرنیه نشود.

۳. تأمین انرژی

قرار دادن باتری در یک لنز بسیار کوچک و انعطاف‌پذیر دشوار است. به همین دلیل، انتقال انرژی بی‌سیم و طراحی مدارهای کم‌مصرف از موضوعات مهم پژوهشی هستند.

۴. دقت و پایداری حسگرها

تغییر دما، ترکیب اشک، پلک زدن و حرکت چشم می‌توانند بر عملکرد حسگر تأثیر بگذارند. دستگاه باید بتواند سیگنال واقعی را از تغییرات ناخواسته تفکیک کند.

۵. ارتباط بین نشانگرهای اشک و وضعیت بدن

برای مثال، غلظت گلوکز اشک لزوماً در تمام افراد و شرایط با تغییرات قند خون رابطه ثابتی ندارد. بنابراین کالیبراسیون و اعتبارسنجی بالینی اهمیت زیادی دارند.

۶. ایمنی الکترونیکی و حفاظت از داده‌ها

اطلاعات زیستی ثبت‌شده باید به شکل امن منتقل و ذخیره شوند. همچنین ارتباط بی‌سیم و مدارهای الکترونیکی نباید موجب افزایش خطر برای بافت‌های چشم شوند.

این محدودیت‌ها از مهم‌ترین موانع تجاری‌سازی گسترده لنزهای هوشمند به شمار می‌روند.

آینده لنزهای هوشمند در چشم‌پزشکی

با پیشرفت فناوری نانو، حسگرهای زیستی و مدارهای انعطاف‌پذیر، انتظار می‌رود نسل‌های آینده لنزهای هوشمند قابلیت‌های بیشتری داشته باشند.

برخی از مسیرهای توسعه این فناوری عبارت‌اند از:

  • پایش طولانی‌مدت تغییرات مرتبط با فشار داخل چشم
  • اندازه‌گیری هم‌زمان چند نشانگر زیستی در مایع اشکی
  • ارتباط مستقیم با تلفن همراه و سامانه‌های پایش از راه دور
  • ترکیب حسگرهای تشخیصی با سامانه‌های آزادسازی دارو
  • تحلیل داده‌ها با استفاده از الگوریتم‌های هوش مصنوعی
  • طراحی لنزهایی با ضخامت کمتر و راحتی بیشتر

در آینده ممکن است لنزهای هوشمند بتوانند داده‌های ثبت‌شده را به‌صورت پیوسته تحلیل کنند و در صورت مشاهده تغییرات غیرعادی، به بیمار یا پزشک هشدار دهند. با این حال، تحقق چنین قابلیتی به اثبات دقت حسگرها، ایمنی استفاده طولانی‌مدت و تأیید مراجع نظارتی وابسته است.

جمع‌بندی

لنزهای تماسی هوشمند یکی از فناوری‌های نوظهور در حوزه تجهیزات پزشکی و چشم‌پزشکی هستند که می‌توانند نقش لنزهای معمولی را از اصلاح بینایی فراتر ببرند.

این فناوری با ترکیب حسگرهای زیستی، مدارهای الکترونیکی انعطاف‌پذیر و ارتباط بی‌سیم، ظرفیت پایش برخی تغییرات فیزیولوژیک و شیمیایی چشم را فراهم می‌کند. پایش تغییرات مرتبط با فشار داخل چشم، اندازه‌گیری گلوکز اشک و انتقال کنترل‌شده دارو از مهم‌ترین زمینه‌های توسعه آن محسوب می‌شوند.

با وجود این، هنوز فاصله قابل‌توجهی میان نمونه‌های پژوهشی و استفاده گسترده بالینی وجود دارد. دقت اندازه‌گیری، ایمنی، راحتی بیمار، تأمین انرژی و اعتبارسنجی بالینی از عواملی هستند که آینده تجاری این فناوری را تعیین خواهند کرد.

بدون دیدگاه

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *